Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Ανάλυση της ποιητικής συλλογής "Σατύρου Σάτιρες", από τον συγγραφέα Γιάννη Μελέσιο

                                                                     ΣΑΤΥΡΟΥ ΣΑΤΙΡΕΣ
            Αγαπητοί φίλοι,
                                    Επιτρέψετέ μου να αρχίσω εκφράζοντας ευχαριστίες στον αγαπητό Ιάκωβο για την ιδιαίτερη τιμή που μου κάνει απόψε δίδοντάς μου την ευκαιρία να πω μερικά λόγια για τη νέα του ποιητική συλλογή, «ΣΑΤΥΡΟΥ ΣΑΤΙΡΕΣ». Αυτή η βραδιά είναι πολύ σημαντική για τον φίλο Ιάκωβο, όπως άλλωστε και για κάθε λογοτέχνη, γιατί η δημιουργική πορεία ενός δημιουργού στο επίπονο και επίμονο ταξίδι της ποίησης οδηγεί αναπόφευκτα σε κάποια ξέφωτα δροσιάς, όπου εκεί ο δημιουργός κάνει ένα τσιγάρο, ας πούμε, για να ξαποστάσει, να ρίξει ένα βλέμμα πίσω του, να κάνει ένα απολογισμό της απόστασης που διάνυσε και να συνεχίσει με ανανεωμένες δυνάμεις πια τον ανηφορικό του δρόμο. Σ’ αυτό το ξέφωτο συναντά εσάς, το κοινό, αγαπητοί μου φίλοι, από σας αντλεί δύναμη και κουράγιο, γιατί ο τελικός αποδέκτης αυτών των ταχυδρομημένων του στίχων, σε κάθε ποιητική του συλλογή, είστε εσείς.
                                     Το πρώτο λοιπόν ξέφωτο της ποιητικής του πορείας ήταν η παρουσίαση της ποιητικής του συλλογή «Άξιος Απαξίωσης», το πρώτο του βήμα για το ταξίδι στην όμορφη χώρα της μούσας. Είχα και τότε την τιμή να βρίσκομαι εκεί μαζί του, να μοιράζομαι τις αγωνίες του, την χαρά του και να κάνω αυτό που προσπαθώ να κάνω κι απόψε. Από τότε έτρεξε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Ο Ιάκωβος συνεσταλμένα συνέχισε να γράφει, να δημιουργεί και να ολοκληρώνει τη νέα ποιητική του συλλογή. Νοιώθω πραγματικά πολύ χαρούμενος γιατί τότε είπα μερικά πράγματα για τα οποία δεν μετανιώνω, νοιώθω απόλυτα δικαιωμένος. Είχα πει τότε θυμάμαι ότι ο νεαρός, ακόμα και τώρα έτσι τον βλέπω, πατά γερά και θα βελτιώνεται και θα ανανεώνεται συνεχώς. Δεν ήταν μόνο οι στίχοι του που με έκαναν να νιώθω αυτή τη σιγουριά. Ήταν όλο αυτό το αγνό υλικό που κουβαλά στην καρδιά του και με το οποίο μπορεί να φτιάξει, να δημιουργήσει, να επικοινωνήσει με το κοινωνικό σύνολο. Μα το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι διαθέτει την απαραίτητη για τον ποιητή ευαισθησία αλλά και τόλμη να εισχωρήσει στον πυρήνα των γεγονότων, να βροντοφωνάξει με τη δύναμη του ταλέντου του για ένα σωρό γεγονότα που διαδραματίζονται γύρω του και που τείνουν να αποσυνθέσουν ή να καταστρέψουν θεσμούς και αξίες που αντέχουν ακόμα στο χρόνο. Κι ο ποιητής είναι ευαίσθητος δέκτης αλλά ταυτόχρονα και πομπός όπου αφού πάρει τα μηνύματα των καιρών τα αναλύει, τα συμπυκνώνει και τα εκπέμπει με την τέχνη του λόγου του για να αφυπνίσει, να διεγείρει τη σκέψη. Αυτό το ξεχωριστό χαρακτηριστικό του φίλου Ιάκωβου με έκανε τότε να αναθεωρήσω ορισμένες μου απόψεις για τη νεολαία και να πω με ενθουσιασμό πως ακόμα υπάρχουν υγιή κύτταρα στην κοινωνία μας που μπορούν να σώσουν τον τόπο, τον σκεπτόμενο άνθρωπο που αγωνιά και αγωνίζεται, που προβληματίζεται και προβληματίζει. Υπάρχει ο φιμωμένος ποιητής όπως θα πει και κατ’ επέκταση η ποίηση, η λογοτεχνία, οι τέχνες, ο πολιτισμός. Υπάρχει αν θέλετε ο απλός άνθρωπος που κρατά κάποιες αξίες. Δραματική η αναφορά του ποιητή μας και η αγωνία του για τον σύγχρονο πολίτη που αναπαύεται στον ωχαδερφισμό και στη ραστώνη ενός εφησυχασμού, παραμορφωμένος από το μικρόβιο του συμφέροντος και της ιδιοτέλειας. Δεν συμβιβάζεται με τέτοιες νοοτροπίες και συμπεριφορές. Με τον βούρδουλα μιας σκωπτικής διάθεσης κτυπά ανελέητα μέχρι να ματώσει, είναι πραγματικά χειμαρρώδης (σελ.60, «Στα Ύστερα του Κόσμου»). Ο ίδιος δεν αναπαύεται αποχαυνωμένος μπροστά στην τηλεόραση εθισμένος στα κονσερβοκούτια μιας υποκουλτούρας με τα οποία ο καπιταλισμός προσπαθεί να αποκοιμίσει, να καταστήσει ανάπηρες τις ψυχές, κυρίως της νεολαίας, να ευνουχίσει κάθε τους επαναστατική διάθεση για να δώσει παράταση ζωής στο σάπιο του σύστημα. Ας διαβάσουμε πως ο ίδιος το εκφράζει σε μερικούς μονάχα στίχους στο ποίημα του «Είδος προς Εξαφάνιση» (σελ. 62). Στο ίδιο πνεύμα κινείται κι ένα άλλο του ποίημα, από τα καλύτερα της παρούσας συλλογής με τίτλο, «Στα Ύστερα του Κόσμου».
                                   Ο Ιάκωβος, έχω αναφέρει από την αρχή πως έχει την ικανότητα να διεισδύει στον πυρήνα των γεγονότων, να βλέπει με καθαρό μάτι πίσω απ’ τα φαινόμενα και να ανακαλύπτει την ουσία. Αυτή τη φορά χρησιμοποίησε ένα πολύ αιχμηρό όπλο για να διατρήσει αυτό το εξωτερικό περίβλημα που μας χωρίζει απ’ την ουσία. Είναι η σάτιρα που φαίνεται ότι κουμπώνει πολύ καλά απάνω του. Σε ορισμένα του ποιήματα είχα την αίσθηση ότι δονούσε το πνεύμα του μεγάλου μας σατιρικού ποιητή Γεώργιου Σουρή. Είναι στίχοι διαποτισμένοι άλλοτε με μια λεπτή ειρωνεία και άλλοτε με μια αιχμηρή σκωπτική διάθεση που περνά σαν αλυσοπρίονο πάνω από κάποιες παραμορφωμένες μικροαστικές συμπεριφορές και συνήθειες, κάποια εξογκώματα και αποφύσεις μιας αρρωστημένης νοοτροπίας, απότοκο του πολιτικού συστήματος που φέρει ακέραιη την ευθύνη. Τι να πρωτοδιαβάσω. Απολαύστε όμως ένα χαρακτηριστικό ποίημα με τίτλο «Afternoon Tea» (σελ.15). 
                        Μέσα στα πλαίσια αυτού του παραλογισμού του σύγχρονου ανθρώπου και της νυσταγμένης ηθικής που τον διακατέχει ακόμα και σε θέματα που άλλοτε αποτελούσαν θέσφατα και στερεό θεμέλιο της κοινωνικής μας κουλτούρας και συμπεριφοράς, είναι και απλές ανθρώπινες αξίες που σήμερα διασύρονται δυστυχώς ανελέητα. Μια απ’ αυτές είναι και ο έρωτας, αυτός ο ανίκητος εις τις μάχες έρωτας που δυστυχώς σήμερα κατάντησε να περιφέρεται περιφρονημένος στα πεζοδρόμια του σύγχρονου παραπληγικού πολιτισμού μας, να έχει χάσει την αγνότητα, την τρυφερότητα, προσθέστε αν θέλετε όποιο άλλο αρνητικό χαρακτηριστικό του παρέλειψα από την πλούσια άλλοτε σε επίθετα γκαρνταρόμπα του, αφού εκδιώκεται από τα σαλόνια της αφιλόξενης πια ανθρώπινης καρδιάς. Ακούστε ένα σύντομο ποίημα αλλά πολύ περιεκτικό πάνω σ’ αυτό το θέμα με τίτλο «Love Story». ( Σελ. 17).
       Αγαπητοί φίλοι,
                      Θέλω να τελειώσω με το εξής. Σ’ αυτό το μικρό βιβλιαράκι ο Ιάκωβος έχει καταθέσει, όλο το υλικό της ψυχής του. Τις ανησυχίες του, την ώριμη σκέψη και τον προβληματισμό του για πολλά κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα. Ο εντοπισμός τους και οι εύστοχες αναφορές του πιστεύω ότι μας αναγκάζουν να συμμεριστούμε την δική του αγωνία και επιτέλους να εγκαταλείψουμε την απάθεια και τον εφησυχασμό που μας διακατέχει στην καθημερινότητά μας. Μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε όταν μπροστάρηδές μας είναι άνθρωποι που με το φώς της ψυχής και του πνεύματός τους μας φωτίζουν τον δρόμο. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω παρά να συγχαρώ τον φίλο Ιάκωβο για το υπέροχο έργο του αλλά προπάντων για τις αγνές του προθέσεις.
                                         
                                                                       

1 σχόλιο: