Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Σατύρου Σάτιρες

Πρωτίστως, προσπαθώ να δώσω τίτλους που θα περιγράφουν το υπόλοιπο έργο. Όπως αντιλαμβάνεσαι ένα βιβλίο δεν ξεκινά από την πρώτη σελίδα, αλλά από τον τίτλο. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι τίτλοι μου θέλω να είναι μια περιγραφή των ποιημάτων. Κάτι που θα αντικατοπτρίζει το πνέυμα και το ενδότερο νόημα των ποιημάτων της συλλογής.

Επίσης, αυτό που επιδιώκω είναι να μείνουν τίτλοι που όχι μόνο θα έχουν μια οργανικη σχέση μεταξύ τους, όπως αυτή προκύπτει μέσα από το παιχνίδι με τις λέξεις και την γοητεία της αντίθεσης (κάτι που υπάρχει και στις δύο ποιητικές συλλογές), αλλά και τίτλοι που βλέποντας τους κάποιος θα μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο ποιητής. Θέλω όταν κάποιος διαβάσει τον τίτλο, να μην χρειαστεί να διαβάσει το όνομά μου για να μάθει ποιος είναι ο συγγραφέας. Αυτό δεν είναι και ότι πιο εύκολο, αλλά κανείς δεν είπε ότι η τέχνη είναι εύκολη.

Όσον αφορά την δεύτερη συλλογή (Σατύρου Σάτιρες), πρέπει να πω ότι όπως δηλώνει και ο τίτλος πρόκειται για σατιρικού περιεχομένου ποιήματα. Ποιήματα που περιγράφουν πράγματα και καταστάσεις με μια παιχνιαδιάρικη και χλευαστική διάθεση. Ακόμη και η χρήση του μέτρου έχει σατιρικές προεκτάσεις, πότε με την χρήση της χασμωδίας, πότε της συνίζησης και πότε την εναλλαγή των δύο. Είναι ως ένα βαθμό μια ειρωνική σκιαγράφηση του κόσμου μας.

Πριν προλάβει κάποιος να πει ότι σατιρίζω τους πάντες και μηδενίζω τα πάντα, θα ήθελα να πω ότι σε κάποια ποιήματα σατιρίζω ακόμη και τον ίδιό μου τον εαυτό. Γιατί όταν αναφέρεσαι σε μια κοινωνία, δεν μπορείς να αφήνεις τον εαυτό σου εκτός. Όλοι μέλη της ίδιας κοινωνίας είμαστε, αλλά με διαφορετικούς ρόλους.